วันนี้เป็นวันดีๆ...

แม้ว่าจะเหนื่อยอ่อน และรู้สึกกำลังจะเป็นไข้ก็ตาม

วันดีๆ ก็เพราะ...

วันนี้มีคนสั่ง handmade เรามาแล้ว... เย้

เค้าสั่งเจ้านี่...

กับเจ้านี่...

ดีใจสุดๆ 

เสาร์-อาทิตย์นี้งานเข้าซะแล้ว 

ปล. ยังคงพยายามอัพบล็อคทุกวันต่อไป

ยังไงก็ช่วยๆ กันทักทายให้ comment เป็นกำลังใจ

รดน้ำให้เจ้าดอกไม้มันผลิบานด้วยนะคะ 

ผ่านเดือน June มาเป็นวันที่ 4

เข้า Exteen มาทุกวัน.. แต่เพิ่งเข้าใจว่า June Write เป็นไง

คงไม่สายถ้าจะเพิ่งเริ่มต้นความพยายามในการเขียน blog ทุกวัน

ยังไง.. ก็ช่วยรดน้ำต้นไม้เป็นกำลังใจกันให้ด้วยนะคะ

เรื่องที่จะเล่าให้ฟังก็มีอยู่ว่า...

วันก่อนเข้าไปคุยกับรุ่นน้องในที่ทำงานคนหนึ่ง

ถามเค้าเกี่ยวกับรายละเอียดเกี่ยวกับโปรเจ็คนึงที่กำลังจะเริ่มทำ

แล้วเล็งให้น้องเค้าเข้ามาเป็นทีมงาน

คุยได้ไม่เท่าไหร่.. น้องเค้าก็มีปฏิกิริยาต่อต้านขึ้นมาทันที

เค้าพูดด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว พูดบ่นอย่างเดียวว่า

"โปรเจ็คนี้ไม่เป็นมีประโยชน์เลย ก็บอกแล้วว่าแผนกอื่นนั่นแหละที่ต้องทำความเข้าใจ

แล้วก็ปรับปรุงตัวเอง..." แล้วก็บ่นๆ ๆ ๆ ว่า ๆ ๆ ๆ

จะอธิบายให้ฟังก็ไม่ยอมรับฟัง

ต่อต้านคนอื่นอย่างเดียว.. คิดแต่ว่าเราช่วยแต่แผนกอื่นไม่ได้มีประโยชน์กับเค้าเลย

เค้าไม่ยอมเข้าใจว่าสภาพธุรกิจตอนนี้มันอยากลำบากขนาดไหน

เราต้องร่วมมีกันฝ่าวิกฤตสิ.. ไม่ใช่มานั่นโทษกัน 

ฟังแล้วก็เสียกำลังใจเป็นที่สุด

ยังไม่ทันเริ่มงานก็เจอคนคิดแต่ในแง่ลบ คิดแต่ว่าคนอื่นผิด คนอื่นแย่และโง่

แต่ไม่ยอมร่วมมือกันเผชิญหน้ากับปัญหา และแก้ปัญหาร่วมกันเลย

.

.

.

.

แทนที่เราจะโกรธ และโต้เถียงกับรุ่นน้องคนนี้...

เรากับรู้สึกว่า...

" น้องค่ะ ทำไมน้องต้องโมโหอยู่ตลอดเวลา

รู้ไหมว่าหัวใจเราเต้นเร็วขึ้น หายใจได้สั้นลง

ตาเริ่มขวาง เสียงเริ่มแข็ง "

ฝังตัวเองก้บความผิดหวังสิ้นหวังในงาน

ให้มันครอบงำทุกอย่างในชีวิต... แล้วมันมีประโยชน์อะไรขึ้นมา

สุขภาพจิตมีแต่แย่ลง... แก้ปัญหาฝ่าวิกฤตอะไรก็ไม่ได้

.

.

.

.

เราก็ได้แต่อธิษฐานเผื่อเค้า

ให้น้องเค้าได้รู้ถึงความหมายและคุณค่าที่แท้จริงของชีวิต

ที่จะรู้ที่จะทำแต่ละนาทีในชีวิตให้มีแต่สันติสุขในใจ

หวังว่าสักวันนึงเค้าจะเข้าใจ...